1.

                                       W świecie warunkujących się przeciwieństw podpartym dwuwartościową logiką wszystko posiada swoją odwrotność, każdej tezie towarzyszy antyteza. Nie inaczej jest ze świętym Mikołajem, który w cieniu worka z prezentami skrywa mroczną naturę anty Mikołaja.

Jego początków można się doszukać w wierzeniach pogańskich i mitologii greckiej, gdzie występuje rogaty Faun, kochanek Luny, bogini Magii i Księżyca. Rodzi się on 21 grudnia w święto powrotu Słońca, natomiast umiera i odchodzi do podziemnego świata w święto zmarłych. Jego atrybutem jest kij pasterski, który z kolei utożsamia się z religią chrześcijańską gdzie funkcjonuje jako pastorał, znak rozpoznawczy św. Mikołaja.

Owłosiony, rogaty stwór, człowiek-kozioł, demon pobrzękujący nocą łańcuchem przypominający postać z horroru. To opis istoty zwanej Krampusem, który zwykł towarzyszyć św. Mikołajowi. Wywija rózgą i grozi, że niegrzeczne dzieci wpakuje do wiklinowego kosza i spali w ogniu piekielnym. Ta przedziwna istota  posiada czerwone lub czarne owłosienie, długi szpiczasty język, zamiast nóg ma kopyta, a jej łeb zdobią okazałe rogi. Jego zadaniem jest karanie dzieci, które przez miniony rok odznaczały się wyjątkowym okrucieństwem i lenistwem i przez to trafiły na czarna listę. Krampus używając swoich potężnych pazurów rozszarpuje swoje ofiary, niektóre pożera na miejscu inne porywa do piekielnych czeluści uwalniając rodziców od dziecka, które nie potrafiło okazać szacunku. Nie oszczędza także dorosłych, kłamców, zdrajców, polityków i giełdowych maklerów ( siał popłoch na Wall Street w grudniu 1929 roku).

2.

                                        Nie wiadomo skąd się wziął  ten przerażający stwór i obyczaj, który ukształtował jego legendę. Na ile przetrwały w nim magiczne obrzędy z czasów pogańskich, związane z przepędzaniem demonów,  a na ile, poruszyła ludyczną wyobraźnię chrześcijańska ikonografia pełna bojaźni i przemocy.  W austro-bawarskim folklorze alpejskim Krampus utożsamiany był przede wszystkim ze świętym Mikołajem, był jakby jego mrocznym alter ego. Swoją osobliwość ujawniał głównie w trakcie świąt Bożego Narodzenia.

Mimo kontrowersji i niechęci, Krampusy odradzały się przez stulecia. W XVI wieku znalazły miejsce w aprobowanych przez Kościół adwentowych misteriach, stając się w XVII nieodłącznymi towarzyszami św. Mikołaja. Apogeum popularności Krampusów zbiegło się w XIX wieku z modą na wysyłanie pocztówek. W święta Bożego Narodzenia furorę robiły pocztówki z napisem „Gruß vom Krampus”.

Obecnie demoniczna koza jest stałym elementem popkultury.

Amatorom mocnych wrażeń z lekkim przymrużeniem oka można polecić horrory "Krampus - The Christmas Devil" i Krampus: The Devil Returns". Wszystkim innym do zgłębienia tematu wystarczy Scooby Doo - Gniew Krampusa.

 

1

Lanie wody do basenu, którego nie ma.

Ostatnie miesiące przed wyborami samorządowymi lała się woda wartkim strumieniem do basenu, którego nie ma. Niemalże każdy kandydat miał na sztandarach wypisane słowo basen i z większą lub mniejszą swobodą odmieniał je przez przypadki. Suweren może jedynie żywić nadzieję, że owo słowo ciałem się stanie, a nadzieja jak wiadomo nie jest matką sukcesu. Budowa basenu zwykle trwa około dwóch lat. Starosta szydłowiecki proponuje 6, czyli całą przyszłą kadencję i rok kadencji następnej. Bardzo ciekawa kalkulacja. Od razu widać w tym planie wizję przyszłości, szczególnie swojej własnej. Do tego rachunku trzeba dodać jeszcze 7 lat minionych. Z takim wynikiem będziemy chyba w czołówce miast najdłużej budujących tego typu obiekt, pomijając fakt, że nie ma jeszcze nawet projektu. Ale jak twierdzi starosta Górlicki „Mamy pewien plan, już na przełomie 2011-12 zaplanowaliśmy to, co chcemy wykonać i konsekwentnie go realizujemy”. Rzeczywiście, trudno odmówić konsekwencji, niestety dotyczy ona jedynie planowania, gorzej z realizacją. Z kilku gładkich słów i szkicu basenu narysowanego na kartce papieru raczej trudno skorzystać w sposób oczekiwany przez społeczność Szydłowca. Fakty są takie, że budowa basenu jest dziś odległa tak samo, jak w 2011 roku. Co do tego chyba nikt nie ma złudzeń. W tym miejscu należy także wspomnieć o dwóch warunkach postawionych przez starostę Górlickiego. Od ich spełnienia bowiem uzależniona jest przyszłość basenu. Pierwszy to partycypacja wszystkich gmin w kosztach utrzymania. Drugi to współfinansowanie budowy z zewnętrznych środków na poziomie co najmniej 50%. Na dzień dzisiejszy wiadomo, że oba warunki nie będą spełnione. Więc co z tym basenem? Prawdopodobnie za 200 tysięcy zł. powstanie kolejny „plan”, który znowu trafi na długie lata do powiatowej szafy, a Starosta przypomni sobie o nim na krótko przed upływem kolejnej kadencji. Niestety historia i logika działań starosty na to wskazują. Miejmy tylko nadzieję, że świadomy szydłowiecki obywatel, który dobitnie wyraził swoje potrzeby w tym temacie nie da się już Panu Staroście przez kolejne lata tak sprytnie ogrywać. Nawet trudno sobie wyobrazić, że znajdzie się w Szydłowcu ktoś, kto będzie jeszcze w stanie uwierzyć w deklaracje osoby, której wiarygodność jest dziś bliska zeru.

 wypowiedzi Starosty 2007 - 2017:

                                                                     

Ile to kosztuje?

Koszt budowy powiatowego basenu został wstępnie oszacowany na 15 mln zł.

Baseny tzw. budżetowe można wybudować za 8 (Herby) – 11 mln (Michałów, Mława). W sytuacji niezamożnego powiatu każda złotówka jest na wagę złota i może być kluczowa dla realizacji projektu. Alternatywą dla Szydłowca może być budowa tzw. basenu budżetowego. W porozumieniu ze Społecznym Komitetem Budowy Basenu w Szydłowcu będziemy propagować ideę budowy właśnie takiego obiektu, pełnowymiarowego basenu sportowego spełniającego funkcję zarówno edukacyjną jak i komercyjną. Koszt budowy takiego obiektu byłby porównywalny z kosztem rewitalizacji zalewu (8mln) z tą różnicą, że na krytym basenie sezon pływacki trwa cały rok i nie ma ryzyka, że do wody ktoś wypompuje szambo.

Basen nie jest jak niektórzy twierdzą „dobrem luksusowym”. Od dawna jest to cywilizacyjny standard w miastach dbających o zdrowie i wypoczynek swoich mieszkańców. Niegdyś kolorowy telewizor i Wartburg były dobrem luksusowym, ci którzy wysuwają taki argument chyba z tęsknotą wspominają tą odległą przeszłość. Na szczęście większość mieszkańców Naszego miasta posiada wyższą świadomość czasów, w których żyjemy, czemu dali wyraz biorąc udział w konsultacjach społecznych zainicjowanych obywatelskim wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji w tej ważnej dla miasta sprawie.

Nieważne czy basen będzie gminny, czy powiatowy. Ważne aby był stosunkowo niedrogi w budowie i tani w eksploatacji. Takie rozwiązania są już dostępne. W Polsce jest wiele miast, które z nich skorzystały. Skorzystajmy i my, czerpiąc z ich doświadczeń, którymi chętnie się dzielą. Priorytetem każdej władzy winien być rozwój i zdrowie mieszkańców. Jeśli Szydłowiec chce być nowoczesnym, progresywnym miastem zdrowych ludzi to nie stać Nas na brak basenu.

Czy w mieście gdzie od prawie pół wieku funkcjonuje oblegane przez turystów Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych i co najmniej raz w miesiącu odbywają się imprezy z udziałem kapel ludowych istnieje deficyt folkloru?

Nie dajmy się zwariować! Weźmy sobie to hasło do serca. Nie wybierajmy więcej  nieodpowiedzialnych ludzi na ważne publiczne stanowiska bo to nie licuje z powagą urzędu, który w Naszym imieniu tak konsekwentnie ośmieszają.

Od pewnego czasu na trasie Skarżysko - Szydłowiec w okolicach miejscowości Barak można zauważyć wiszące na drutach sieci elektroenergetycznej trampki.

Cztery lata temu odbyło się pamiętne spotkanie ze Starostą Szydłowieckim grupy osób protestujących przeciwko powstaniu przemysłowej fermy zwierząt futerkowych w Zdziechowie.

To miała być typowa sobota. Jedna z 52 zwykłych sobót w roku. Dzień, kiedy możesz się wyspać, ale i tak wstajesz skoro świt, bo szkoda czasu na spanie, wyśpisz się przecież po śmierci.

Znowu nadchodzi czas zmian. Zwykle poprzedza go czas podsumowań, rozliczeń i obietnic, po których znowu nastaną nowe, lepsze czasy.  Nowe dla wszystkich, lepsze już tylko dla niektórych.

Ten wpis dotyczy powieści , którą znalazłem kiedyś na granicy dnia i nocy. Trochę ułomnej, nieco grafomańskiej, wtórnej,  przykrej, głupiej, sentymentalnej, żałosnej i smutnej lecz osobiście spisanej.  

Co łączy genialnego chemika z cyrkowym szympansem, świętego Jacka z pierogami z gruppenfuhrerem ss Fritzem Katzmannem, mistrza Niemiec w boksie z królem Grecji? Co ma wspólnego kinematografia radziecka z prostytucją i jaki związek łączy Kriegsmarine z obrazem „Matka Whistlera”? Odpowiedzi na te pytania można znaleźć w książce "Zapach skoszonych traw", powieści transgranicznej w trzech aktach z epilogiem.